Als kind wilde ik dat ik alles mocht. Maar als kind mag je van je ouders nou eenmaal niet autorijden, televisies kopen of naar de kroeg. De meeste kinderen niet in ieder geval. Nu ik volwassen ben mag ik (bijna) alles, dus ik mag me ook ergeren over het misbruik van het werkwoord mogen.

Vaak wordt mogen gebruikt om (voor de zoveelste keer) het eigen aanzien te vergroten. Op de radio hoor ik mensen vaak dingen zeggen als: "Ik heb via de krant mogen vernemen dat…". Dus je bent dan in de bevoorrechte positie toegang te hebben tot het medium krant met daarbij het privilege er ook nog in te mogen lezen en hetgeen mindere goden hebben geschreven tot uw verlichte geest te laten doordringen. Goh wat zijn we weer belangrijk zeg.

Deze week zag ik op het journaal een bericht over dakdekkers die gevaar lopen van daken af te kukelen. Er werd een arbeidsinspecteur gexc3xafnterviewd en hem werd gevraagd of hij ook wel eens ongevallen met dodelijke afloop had meegemaakt. Vol genoegen luidde zijn antwoord: "Ja, dat heb ik 8 keer mogen meemaken." Om jaloers op te worden! Hij kijkt vast al uit naar het volgende slachtoffer.

Een trouwe lezeres van mijn weblog wees me ook nog op misbruik van mogen in het zorgjargon. Ze mocht veel van haar fysiotherapeut: ‘Je mag even op het bed komen liggen.’ ‘Je mag weer komen staan.’  ‘Dan mag je nu je handen zo ver mogelijk naar beneden brengen.’ Vriendelijk bedoeld maar bij overdosering hoogst irritant.

Ik vind het helemaal niet erg om eens iets minder te mogen. Uiteraard mag ik mij wel graag bedienen van het gereedschap irriscore en deze gewoonte mag ik bij dezen wederom uitoefenen door mogen te mogen beoordelen met een 8 op de irrischaal.