Er was eens een woord. Het was een prettig aanvoelend, positief woord. Mensen die het woord hoorden kregen spontaan een warm gevoel van binnen en ervoeren een sprankje zuiver geluk. Het woord spoorde mensen aan het ook tegen andere mensen te zeggen zodat ook die gelukkiger werden.
Het ging lang goed met het woord. Hoe vaker het werd gezegd, hoe vrolijker het het volk maakte. Het werd gekoesterd en velen vonden dat er geen mooier woord bestond. Het had geen spoor van negativiteit. Er gingen zelfs stemmen op om het woord een koninklijk predicaat te geven. Het was zelfs zo geliefd dat de verheffing van het woord tot cultureel erfgoed vele politieke agenda’s haalde.
Tot op een zwarte dag het woord iets van zijn glans verloor. Weinigen hadden het zien aankomen, maar toen dat eenmaal was gebeurd, was er geen weg meer terug. Het woord had de hersenen van het volk verdoofd en geleidelijk begonnen mensen de betekenis van het woord te vergeten. Het woord had zich zo diep in hun hoofden geworteld dat mensen het zomaar, zonder aanleiding zeiden.
De betekenis van het woord werd allengs onduidelijker, maar het gebruik van het woord nam alleen maar toe. Tot, op een zekere dag, bijna niemand meer wist wat het betekende. Mensen zeiden het zelfs als ze elkaar tegenkwamen of afscheid namen, omdat ‘hallo’, ‘dag’ of ‘hxc3xa9′ in onbruik waren geraakt.
Het woord werd minder en minder geliefd. Na zeven donkere jaren van rampspoed betekende het woord het tegenovergestelde van wat het oorspronkelijk betekende. Het werd je laatdunkend toegeworpen als iemand je had opgemerkt maar geen zin had om je verder ook maar een blik waardig te gunnen. Mensen kregen een hekel aan het woord.
De koning vond het zo langer niet kunnen en vaardigde een decreet uit van 7 op de irrischaal. Als bij toverslag was het volk genezen en het volk beloofde de koning plechtig het woord nooit meer ijdel te gebruiken. Respect had zijn werkelijke betekenis hervonden. En het leefde nog lang en gelukkig.
Met alle respect hoor maar het woord ‘respect’ verdient toch echt een hogere iri-score.
Absoluut, minstens een 10+. Maar misschien is het een goed idee voor dit specifieke geval de schaal op te hogen tot 12?
Hetgene waar ik bij ‘respect’ vooral over struikel, is dat het blijkbaar geen standaardwaarde meer is. In mijn beleving is respect iets dat je standaard hebt voor anderen. Het hoeft niet benoemd te worden, je hxc3xa9bt het gewoon. Het grote probleem is dat veel mensen het verschil tussen ‘respect’ en ‘waardering’ niet meer kennen. Mijn voorstel: Heb respect voor iedereen zonder het te benoemen, heb waardering voor een specifieke karaktertrek van iemand, iets dat iemand gedaan heeft of iets waar iemand goed in is.
Dat was een mooie preek.
Vooral degenen die geen respect verdienen, eisen het op. Eigenlijk bedoelen ze dat je bang voor ze moet zijn. Angst, geen respect.
Je moet tegenwoordig ook respect hebben voor de natuur. Hoezo – je moet er geen roofbouw op plegen. Maar respect?
Die bekritiseerde betekenis in ‘respect voor de natuur’ is anders de oudste betekenis van het woord. Oorspronkelijk betekende ‘respect’ alleen “aandacht, omkijken naar” (van het Latijnse re-spicere, terugkijken, via het Frans ontleend). Later ging het ook “eerbied, ontzag” betekenen. Die betekenis van waardering voor (of op grond van) iemands prestatie is vrij jong.
Beste Ben, ik heb veel respect voor je, maar nu ga je toch iets te ver! Jezelf tot koning uitroepen is wellicht wat overdreven…
Bob, ik heb niet gezegd dat het stuk over mij ging. In een sprookje kan alles, dus ook dat een koning zijn eigen irrischaal kan hebben.
@ BoB:
Een beetje meer respect graag voor deze Koning van de Irritaal!
@Glorsnot (of zoiets):
Niet zo slijmerig joh! Maak er een president van, dan kunnen we verkiezingen houden
Tja, op Hyves word je zelfs al te pas en te onpas uitgenodigd om ergens “respect” voor aan te klikken. De context ontging mij volledig, maar je hebt wat mij betreft een flinke lap van de sluier opgelicht…
Het woord respect is al jaren aan ernstige deflatie onderhevig. Op posters en graffity vaak gevisualiseerd door middel van twee schuddende handen, waarbij xc3xa9xc3xa9n hand doorgaans een donkere huidskleur heeft.
Ik heb het woord respect reeds lange tijd uit mijn vocabulaire verbannen en vervangen door gedogen: ik respecteer je niet, ik gedoog je aanwezigheid op deze planeet. Want zoals hierboven al werd neergeschreven, respect wordt meestal opgexc3xabisd door mensen die dit het minst verdienen, zoals relimalloten en straatschoffies.