Ik heb nog nooit een nieuw woord gehoord dat zo snel is doorgedrongen tot het algemeen gebezigd Nederlands als goeiemoggel. Toegegeven, de reclame waaruit dit woord afkomstig is vind ik zeer geestig, maar blijkbaar vonden meer mensen dat en velen hebben goeiemoggel razendsnel geadopteerd.
Ook ik vond goeiemoggel aanvankelijk een erg leuk woord, maar het was onvermijdelijk dat het irritant zou worden. Er zijn maar weinig woorden bestand tegen overdosering zonder irritant te worden, dus goeiemoggel was bij voorbaat hetzelfde lot beschoren als goeiesmorgens.
Als mijn aardige collega iedere ochtend binnenkomt met een net iets te luid "Goeiemoggel!" dan stijgt ook iedere ochtend mijn ongerief. Ik kan er niets aan doen, maar ik kan mijn huiveringen bij het horen van dit woord niet meer onderdrukken.
Dus bij deze een vriendelijk verzoek aan iedereen die bij binnenkomst een vrolijk goeiemoggel het kantoor in slingert, snel een ander woord te verzinnen. En als dat nieuwe woord net zo irritant is, dan zal dat minstens ook een 8 op de irrischaal scoren.
Bij dezen het verzoek om niet langer “Dus bij deze een vriendelijk verzoek aan iedereen die bij binnenkomst een vrolijk goeiemoggel het kantoor in slingert” te schrijven, maar het correcte “bij dezen” te gebruiken. Zie ook http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/119
Dat scoort nou een goede 7 op mijn irrischaal.
Dat zie ik graag, persoonlijke irriscores. En zo blijkt maar weer dat ook wanneer je probeert correct Nederlands te schrijven, je altijd fouten blijft maken. Dus vanaf nu zal ik “bij dezen” schrijven. De Engelsen hebben daar een mooie uitdrukking voor: I stand corrected. Het Nederlandse equivalent schiet me zo snel niet te binnen.
Ik zei het woord tegen mijn man en zijn reactie was nog net een tikje gexc3xafrriteerder dan de jouwe.
Volgens hem is de enige remedie tegen dit modeverschijnsel de betreffende ‘goeiemoggel’-zegger een groot mes tegen de keel te houden en te dreigen hem door te snijden als het woord nog een keer gezegd zou worden.
Mijn persoonlijke irriscore is bij dit woord een 3, omdat niemand het tegen me zegt
maar die van mijn man is vast en zeker een dikke 9.